Maandelijks archief: september 2012

Hervzbladeren. Ik hou van de herfst. Ik haat de herfst. Ik hou van de herfst.

“September: it was the most beautiful of words, he’d always felt, evoking orange-flowers, swallows, and regret.” (Alexander Theroux, met dank aan Lien)

De herfst is als ik heel eerlijk ben mijn lievelingsseizoen. Ik vind het moeilijk om toe te geven, want het is ooit anders geweest. De herfst en ik hebben een lange weg afgelegd samen. In het begin was ik bang van de herfst, en meerbepaald van september. Dat kwam omdat er in september altijd triestige dingen gebeurden. Dat is feitelijk niet echt waar. Er was één specifieke september waarin een opeenvolging van droevige dingen gebeurd is. Het is ook de eerste september waar ik een actieve herinnering aan heb. En bij het begin van elke herfst na die september verwachtte ik altijd het ergste. Maar gelukkig gebeurde er niets meer dat even erg was als die verschrikkelijke september 1996.

Daarna haatte ik de herfst. Hoezeer ik me er ook tegen verzette, jaar na jaar kreeg ik bij het vallen van het blad – net als zo veel mensen trouwens – last van sombere buien, zonder aantoonbare reden. Ik werd overvallen door een diepe melancholie en heimwee naar de tijd vóór die bewuste september. Mijn humeur daalde even snel als de temperatuur. Elk jaar slaagde ik erin om mijn aanval wat meer uit te stellen. Uiteindelijk haalde ik al eind oktober voor mijn septembertristesse haar hoogtepunt bereikte. Maar de blues kwam en was niet te stoppen.

De laatste jaren echter merk ik dat ik intens kan genieten van de herfst. Na de hectische gejaagde zomer waarin mensen van hier naar daar hossen en veel praten over niets, valt samen met de eerste regen een hemelse rust over ons heen. Het wordt al vroeger donker en soms moet je ook al vertrekken met je lichten aan, maar je hebt nog niet het gevoel dat je geen daglicht meer binnenkrijgt. Hier en daar liggen er al enkele vroeggevallen bladeren. De regen ruikt heerlijk fris. Als je met je fiets door de plassen rijdt, voelen de waterspatten nog als nieuw.

De kleuren en de geuren van de herfst zijn de beste van de wereld. Ze balanceren op het randje tussen leven en dood, nog steeds echt vurig maar het begin van het einde. Alsof de natuur nog een laatste keer het beste van zichzelf wil geven en haar laatste adem met een ongelooflijke kracht uitblaast.

Weet je, ik heb geen geschikte woorden om te beschrijven hoe mooi ik de herfst vind. Dus ga naar buiten, stap op je fiets, laat je wangen prikkelen door die heerlijke koude herfstwind, adem diep de geuren van vlak voor het vergaan in, geniet van het rood en het geel en het bruin en het laatste groen, rij door de plassen en geniet van de herfst!

Don’t panic (I don’t. I really don’t.)

Ik had me altijd voorgenomen om weer te beginnen bloggen wanneer ik zwanger was, omdat ik dan iets te vertellen zou hebben. Een mommy blogster worden, het leek me wel iets. Maar alleen als ik de goede toon zou vinden. Geen meligheid, wel milde zelfspot. En kijk, nu ben ik zwanger, drie maanden al, maar vind ik geen goede toon. Alleen iets paniekerigs bibberigs krijg ik uit mijn pen gewrongen. Niets mis mee uiteraard, maar niet geschikt voor een breed publiek. Intussen heb ik de indruk dat ik – in tegenstelling tot wat mijn schrijfstijl doet vermoeden – zelfs veel minder panikeer dan voorheen. Er zit een zeer concreet groeiend kindje in mijn buik, maar omdat ik het niet kan zien en niet kan voelen, is het nog altijd maar een conceptje voor me. Ik ben me ervan bewust dat het conceptje ons over een half jaar met de neus op de feiten zal drukken en dat een half jaar verdomd snel voorbijgaat. Maar ik zie geen heil in paniekaanvallen. Natuurlijk ben ik ervan overtuigd dat ik het niet ga kunnen, dat ik mijn kind eten ga vergeten te geven en dooreen ga schudden wanneer het huilt, ik ben er zeker van dat ik een vreselijk slechte moeder ga zijn, dat ik na mijn werk meteen naar huis fiets zonder eerst langs de crêche te gaan en dat ik dat pas uren later zal beseffen, dat ik mijn kinderen ga vergeten in de auto waarop ze zullen sterven van uitdroging, dat ik ze in vuile kleren naar school zal laten gaan, waardoor ze gepest worden, waarna ze suïcidaal worden of drugs beginnen dealen. Tegelijk hoop ik dat ik rampspoed waarop ik voorbereid ben al niet meer kan meemaken. Omdat met kinderen zelden gebeurt wat je had zien aankomen, alles is altijd onverwacht. Dus als ik me nu voorbereid op alles wat mis kan gaan, komt het wel goed. Toch. Toch?

En voor mensen die de neiging voelen om te antwoorden op dat laatste vraagteken: don’t. Just don’t.

Update: dertigersstress – too many ss’s in that word

Hoe schattig. 2,5 jaar geleden heb ik mezelf allerhande dingen opgedragen. Eens kijken hoe het vandaag gesteld is met mijn lijstje:

– een huis kopen: check, don’t live there yet, but still, check

– beter werk vinden: check, al blijft het gelden

– meer verdienen: check

– faalangst kwijtspelen: I gave up

– levenskwaliteit opkrikken: bwah ja, in zekere zin

– een huis met een tuin kopen: check

– een poes in dat huis halen: postponed

– 1 of 2 kindjes kopen en opvoeden: working on it

– emoties voldoende onder controle krijgen om moeder te kunnen worden: stopped giving a damn, I’m pregnant now, we’ll see

– meer zelfvertrouwen krijgen: I gave up

– Proust lezen: och joenge

– de wereld begrijpen: I gave up

– een goed evenwicht vinden tussen werken, het huishouden en vrije tijd: working on it

– daarin het feminisme trachten te respecteren: you win some, you lose some

Zo is het gemakkelijk natuurlijk.