Maandelijks archief: februari 2015

You can’t make an omelette without breaking teeth

Ik ben al dagen de slechtste mama van de wereld. Martha is een snijtandje kwijt. Ik stond erbij toen ze viel.

Ik had haar op een opstapje gezet om te kijken hoe ik eitjes maakte. Ik keek enkele seconden naar het kommetje waarin ik de eieren wilde breken, niet naar haar. Ze dacht: ik wil niet zien hoe mama eieren maakt, ik wil naar beneden. Ze hield zich vast aan de besteklade, viel, recht met haar tandjes op de onderste trede van het vervloekte opstapje. De slechtste investering in jaren, dat trapje. Het tandje los met wortel en al. Alle huisartsen en tandartsen te lande zijn het eens over het verdict: niets aan te doen. Wachten tot ze zes wordt en haar definitieve tand erdoor komt.

Ze heeft twee minuten gehuild. Even gebloed. Voor de rest is het alsof er niets gebeurd is. ‘Tandje weg’, zegt ze met alles wat ze aan schattigheid in huis heeft.

Nu vraag ik me al dagen af: welke moeder heeft zoiets voor? Volgens het internet: best veel. In mijn omgeving: geen enkele. Ik heb een braaf, rustig en voorzichtig kind en toch kan ik er haar niet voor behoeden dat ze IN MIJN BIJZIJN en DOOR MIJN STOMME SCHULD een tand verliest, door bad judgement en een seconde onoplettendheid van mijnentwege.

Ik word omringd door uitstekende moeders. Iedereen lijkt perfect te weten waar ze mee bezig zijn. Ik hoop dat moeders die het verhaal van het tandje lezen, denken: “oef, ik ben blij dat mijn kinderen al hun tanden nog hebben, maar als ik eerlijk ben, weet ik dat het vaak genoeg geen haar gescheeld heeft”. Ik vrees echter dat andere moeders denken: “nee, daar kan ik me nu echt niets bij voorstellen. Wie zet er zijn kind nu op zo’n trapje om er dan niet met arendsogen naar te blijven kijken.”

Ben ik de enige die maar wat aanmoddert in het moederen?