Maandelijks archief: december 2015

Dat was 2015.

“It’s a long december and there’s reason to believe maybe this year will be better than the last … “

2015, ik kan je niet samenvatten.

Plus 1 kind. Min 1 ouder. Dat zou een goede samenvatting kunnen zijn, ware het niet dat ik daarbij al die andere ‘kleinere’ gebeurtenissen vergeet: het tandje, de inbraak, de ontslagen op het werk, de slapeloze nachten, de keer dat ik bont en blauw stond nadat ik middenin de nacht kei-hard met Thomas in mijn armen tegen de kast knalde, de vermoeidheid, de talloze keren dat ik uit het dal kwam gekropen, om enkele moeilijke nachten later terug te vallen. Nee, 2015 was niet mijn beste jaar.

The one where I didn’t sleep. Ook dat is een uitstekende samenvatting. De goede nachten sinds Thomas geboren werd, zijn nog altijd op de vingers van twee handen te tellen. Een tantaluskwelling was het. Elke keer dat ik mijn ogen sloot, begon er een baby te huilen, ging de telefoon of de deurbel. Every single time, maanden aan een stuk. Mijn kinderen slapen nooit, en zeker niet tegelijk. Nee, ik heb nog nooit zo weinig geslapen als in 2015.

Maar laten we focussen op het positieve. Want er zijn dit jaar natuurlijk ook goede dingen gebeurd, en niet alleen in de marge, integendeel.

1. Thomas werd geboren.

Dat is de enige reden dat 2015 in mijn herinnering niet alleen zal voortbestaan als een ongelooflijk kutjaar. Plots waren we een heus gezin van vier. Het was moeilijk zoeken naar een nieuw evenwicht. Ik donderde van mijn roze wolk en er kwam een grijze voor in de plaats. Maar hij is zo lief en knap, mijn klein ventje. Hij lacht áltijd, maar nog het meest wanneer hij mij of Martha ergens ziet binnenkomen. Met alle kracht die hij in zijn kleine lijfje heeft, komt hij vrolijk lachend naar ons toegeslopen. Zelfs in zijn slaap glimlacht hij gelukzalig wanneer ik hem kusjes op zijn zachte babywangetjes geef. Hij giechelt wanneer ik hem kietel.

In slaap vallen is keer op keer een gevecht. Hij spartelt en kreunt en vecht tegen de slaap. Maar wanneer hij eindelijk toegeeft en zachtjes begint te snurken in de draagzak, dan wil ik dat moment bevriezen. Honderd jaar worden met een slapende baby op mijn buik. Sinds een week of vier brabbelt hij. Veel bababababa, maar vooral heel vaak: ‘Mama’! Hij weet hoe hij zijn moeder kan inpalmen. Dat klein ventje compenseert in zijn eentje de algehele miserabiliteit van het leven.

DSCF9438

2. Martha gaat naar school

Martha was begin dit jaar de schattigste peuter ter wereld, nu een heuse kleuter. Ook voor haar was het zoeken naar een nieuw evenwicht na de geboorte van haar broertje. Na twee jaar hield de symbiose tussen moeder en dochter op, en kwam er een kleine kaper op de kust. Ze moest het dit jaar doen met een moeder met een kort lontje. Maar ze groeide en bloeide. Niet in het minst sinds ze naar school gaat en gretig elke dag nieuwe dingen leert. Het is een plezier om dat kind naar school te zien gaan. Ze kent versjes en liedjes die ik nog nooit gehoord heb. Ze blijkt de dagen van de week te kennen. Ze vertelt honderduit over haar klasgenootjes. Heerlijk, zo’n kind waar je gesprekken mee kan voeren.

DSC_0429

3. Mijn blog

Bloggen doe ik al sinds 2007. Maar nu pas heb ik het sociale karakter van bloggen ontdekt. Ik heb dit jaar veel mensen leren kennen via mijn blog. Ik heb zo veel steun en troost van jullie gekregen. Het blogweekend van Femma was één van de fijnste dingen die ik dit jaar heb gedaan. Het smaakt naar meer. Volgend jaar wil ik er werk van maken om minstens enkele van jullie te ontmoeten.

4. Femma

In het midden van mijn kraam/rouwperiode werd ik verkozen in de Raad van Bestuur van Femma. Sindsdien sta ik ook officieel mee op de barricaden voor een betere balans tussen arbeid en zorg. Elke keer dat Femma ergens te lande komt vertellen over het combinatiedossier ben ik ongelooflijk trots dat ik lid ben. Elke keer dat ik iemand kan overhalen om ook lid te worden ben ik helemaal in de wolken. Volgend jaar gaan we verder met stukje bij beetje de wereld te veranderen. Wil je meedoen? Graag!

2015: een jaar waarin verwachtingen uitkwamen (helaas)

Vorig jaar deze tijd noemde ik 2015 een jaar met veel potentieel.

Dit schreef ik ook, maar dat durfde ik niet op mijn blog te zetten:

“2015 kan alleen maar beter worden dan 2014, zeg ik overtuigd. Maar ik kan de gedachte niet van me af schudden dat dit jaar ook wel eens het jaar zou kunnen zijn dat ik mijn mama definitief verlies. Toen het pas gebeurd was, spraken we er zo open over: euthanasie. Nu durft niemand het nog goed ter sprake te brengen. Ik ga er in een grote bocht om heen. Ik heb tegen mama gezegd dat ze nog altijd zelf mag kiezen, dat ze eruit mag als ze wil. Maar het woord zelf uitspreken durf ik niet. Uit angst dat het iets in gang zal zetten waar ik later spijt van krijg. Maar spijt hebben we sowieso. Spijt dat het niet beter is. Spijt dat ze nu zo moet leven, terwijl we wisten dat ze net dat niet wilde. Spijt dat we de klok niet kunnen terugdraaien. Spijt dat het zo is moeten lopen. Mijn mama zo te moeten zien, doet mij meer verdriet dan ik me ooit had kunnen inbeelden. Hoe zeg je tegen je moeder dat je haar wil helpen zoeken naar iemand die haar wil doen sterven zonder dat je de indruk geeft dat je haar dood wil? Ik wil haar niet dood, maar ik wil ook niet dat ze tegen haar zin moet verder leven.”

Ik had vrij goed ingeschat wat dit jaar zou brengen. Maar de emotionele ravage die 2015 zou aanrichten, heb ik een beetje onderschat.

2016: een jaar van gelijkmoedigheid?

En nu, een nieuw en beter jaar?
Eigenlijk durf ik niet te veel te verwachten van 2016.

Mijn grootste wens voor 2016 is dat het een jaar van gelijkmoedigheid wordt. Ik wens geen grote pieken. Ik wens geen diepe dalen. Eenvoud en gelijkmoedigheid. En ook een beetje slaap alstublieft.

Een fijn eindejaar, iedereen! En tot volgend jaar.

Fijne feestdagen?

Vorig jaar schreef ik dit na kerstmis.

“Fijne feesten gehad?

Een feest was het niet echt. Ik vraag me af of het ooit nog een feest wordt. Kerstavond vond ik het moeilijkst. Exact een jaar nadat ze met haar negatieve wilsverklaring stond te zwaaien en wij zeiden: “allez mama, met wat kom jij nu af en dan nog op kerstavond?” Dit jaar heeft ze op kerstavond de hele avond zitten huilen. Was het de drukte of het contrast met vorig jaar, ik weet het niet. Ze heeft niet gegeten van het hoofdgerecht en is erna in haar zetel in slaap gevallen. Een feest was het niet echt. Ze kon niet bij de hapjes en we waren allemaal zo druk doende met cadeautjes en kinderen dat we ook vergaten om haar de hapjes door te geven. Ik vroeg me af of het ooit nog een feest zal worden.”

Nu is het 2015, onze eerste kerstmis zonder mama. Ook dit jaar wensen mensen me ‘fijne feestdagen’. Maar vaker met een blik vol medelijden dan vorig jaar. Kerst zal vanaf nu altijd een beetje triestig zijn. Maar ik wil mijn kindjes hun zorgeloze kerst niet ontnemen, dus neem ik me voor om er tóch een feest van te maken.

Kerstavond vroeger en nu

Ik kan de kerstavonden en oudejaarsavonden van mijn jeugd nog voelen en zien. Ze verliepen altijd volgens hetzelfde stramien. Vooral aan de vooravond heb ik warme herinneringen. Vóórdat we nonkels en tantes zagen toekomen met wasmanden vol cadeaus. Ik dekte samen met mama de tafel terwijl we naar één of andere top zoveel allertijden luisterden op één of andere radiozender. We zongen heel hard mee met sommige liedjes, en werden stil van andere. Aan mama hoefde ik niet uit te leggen aan wie ik dacht wanneer ik stil werd bij bepaalde liedjes. Ook dat ben ik voor altijd kwijt: de enige persoon die mijn verdriet zonder woorden verstaat.

Als kind ging ik soms naar de middernachtmis met papa. (We waren geen kerkgangers, maar die middernachtmis, dat was toch iets speciaals.) Maar vaker zag ik de rest van de familie naar de middernachtmis vertrekken en bleef ik lekker binnen bij mama om te genieten van de warmte en de teruggekeerde rust. Mama ging nooit mee naar de middernachtmis. Ze had dat immers “al duizend keer” meegemaakt, zei ze altijd. Die mop heeft ze ook duizend keer verteld, en duizend keer vond ze hem zelf hilarisch.

Om middernacht op Kerst gingen we samen het stenen kiendje Jezus uit de doos halen en in de kerststal zetten. Elk jaar opnieuw bleef de kribbe in het kerststalletje leeg tot middernacht op 25 december. Want dan pas werd het kiendje Jezus geboren.

Last christmas …

Ook als volwassene bleven we kerstavond met mama vieren. Daar vond ik belangrijk. Achteraf is het gemakkelijk om te zeggen, maar het is alsof ik een voorgevoel had. Op kerstavond wilde mijn mama al haar kindjes bij haar. Ik heb haar dat nooit willen afpakken, en ben daar nu blij om.

In 2013 schreef ik dit.

Het was de eerste kerstmis met mijn dochter. Het was de laatste kerstmis met mijn gezonde moeder, maar dat wist ik toen nog niet. Dit is het beeld dat me bijblijft van die laatste feestelijke Kerstavond met mama.

DSCF5053

Uitgelezen in 2015

Ik loop al enkele jaren met het idee om jaarlijks iets te schrijven over de boeken die ik dat jaar gelezen heb. Ik doe het telkens niet, omdat ik nooit goed weet wat ik erover moet vertellen. En omdat ik elk jaar diep beschaamd ben, omdat ik máár 14, 18 of 20 boeken heb uitgelezen. Dat voor iemand die zich als kind meest met Matilda identificeerde.

Balans van het leesjaar 2015

Ook dit jaar weer heb ik veel te weinig gelezen. Maar (daar is het jaarlijkse gemaar weer) ik had ook nogal veel aan mijn hoofd. Gelukkig had ik een baby ingecalculeerd. Daarom had ik mezelf (opnieuw) een zeer haalbare challenge opgelegd. Die challenge heb ik zopas gehaald. Misschien lees ik nog wel één of twee boeken dit jaar, maar ik maak toch al een balans op van mijn leesjaar.

Deze boeken heb ik dit jaar achter de kiezen.

goodreads 2015

Het goede nieuws: ik heb geen enkel slecht boek gelezen dit jaar. (Ik had er ook geen geduld voor gehad en zou het niet hebben uitgelezen.)

Het slechte nieuws: ik heb maar één écht goed boek gelezen dit jaar. Maar één boek waar ik kapot van was. Maar één boek dat mijn adem afsneed. Maar één boek dat me gedesoriënteerd achterliet toen ik het dichtklapte. Die pluim mag Julian Barnes op zijn hoed steken. Ik las The sense of an Ending bij een koffie in bar Maurice en toen ik het dichtsloeg en opkeek, wist ik even niet meer hoe ik daar gekomen was.

Drie uitdagingen

Ik had me bij het begin van dit jaar de volgende uitdagingen gesteld:

1. minstens de helft vrouwen lezen.
Dat is ternauwernood gelukt, maar hoewel ik er moeite voor doe, blijkt het niet evident te zijn. Onze literatuurgeschiedenis wordt gedomineerd door mannen. Literaire bijlagen van kranten bijgevolg ook.

2. meer écht goede boeken lezen.
Dat is helaas voor het derde jaar op rij mislukt. Het nadeel aan (op de laatste jaren na dan) veel te lezen is dat het steeds moeilijker wordt om romans te vinden die echt indruk maken. Of je moet alleen nog klassiekers lezen, maar dat is lastig in combinatie met uitdaging 1.

3. minstens één derde non-fictie lezen.
Omdat het steeds moeilijker wordt om indruk op mij te maken met verhalen, ben ik dit jaar gestart met nu en dan non-fictie te lezen. Dat bevalt me best en wil ik vaker doen.

2016 wordt een beter leesjaar

Om te beginnen ga ik mezelf voor 2016 minstens 30 boeken opleggen. Omdat ik merk dat een beetje uitdaging wel werkt, én omdat de lijst to-read inmiddels zo verschrikkelijk lang is dat ik dringend een tandje moet bijsteken, wil ik voor mijn zestigste alle boeken ter wereld gelezen hebben

Opnieuw stel ik mezelf tot doel om minstens de helft vrouwen te lezen.

Maar de allerbelangrijkste voor 2016: ik wil minstens 5 steengoede boeken lezen. 5 boeken die mijn adem afsnijden. 5 boeken die me desoriënteren. Dat moet toch lukken?

Al lijkt dat gemakkelijker dan het is. Wanneer ik mijn boeken van 2013 en 2014 naast elkaar leg, kom ik immers ook maar aan een handvol goede boeken.

Dit zijn de boeken van 2013.

goodreads 2013

Het jaar dat ik mijn eerste kind kreeg. Lezen was geen prioriteit.

In 2013 verdienden alleen De Buddenbrooks van Thomas Mann en De schaduw van de wind van Carlos Ruiz Zafon de volle vijf sterren.

Dit zijn de boeken van 2014.

goodreads 2014

Het jaar dat ik Karl Ove Knausgard ontdekte. Oneerlijke concurrentie voor alle andere boeken. Al heb ik toen toch ook verschrikkelijk hard genoten van Americanah van Chimamanda Ngozi Adichie en van Wij en ik van Saskia De Coster.

Ik weet wat me te doen staat in 2016. Meer boeken lezen waar ik ondersteboven van ben! Die bij voorkeur ook nog eens door een vrouw geschreven werden. Van een uitdaging gesproken! Wil je boeken lezen die veelvuldig bewezen hebben dat ze steengoed zijn, kom je immers al snel bij oude, blanke, dode mannen terecht. Tips voor steengoede boeken van vrouwelijke auteurs zijn welkom. En andere tips ook.

Wat waren jouw beste boeken van de afgelopen jaren? Welk boek heeft van jou een andere mens gemaakt? Welk boek moet ik beslist nog gelezen hebben? En zijn wij al vriendjes op Goodreads?