Maandelijks archief: september 2017

Wake me up when September ends

De eerste opdracht van het nieuwe schrijfschooljaar was: vertaal een songtekst met aandacht voor metrum en ritme. Het regent en het is koud en het is die tijd van ’t jaar dat iedereen weer een jaar langer dood is en mijn moeder weer een verjaardag niet viert, dus ik vertaalde ‘Wake me up when September ends’ van Green Day. Als iemand zich geroepen voelt om het te zingen, be my guest.

Wek me weer wanneer het winter wordt

De zomer, die kwam en ging
Onschuldige herinnering
Wek me weer wanneer het winter wordt
Zeven jaar ging nu voorbij
Maar vader, jij blijft mij nabij
Wek me weer wanneer het winter wordt

Daar komt de regen al
De lucht is grijs als as
Ik wentel me weer in pijn
En word wie ik al was
Rust nu, herinnering
Maar ik onthou wat ik verloor
Wek me weer wanneer het winter wordt

De zomer, die kwam en ging
Onschuldige herinnering
Wek me weer wanneer het winter wordt
Luid nu de klokken weer
Alsof het nog steeds lente is
Wek me weer wanneer het winter wordt

Daar komt de regen al
De lucht is grijs als as
Ik wentel me weer in pijn
En word wie ik al was
Rust nu, herinnering
Maar ik onthou wat ik verloor
Wek me weer wanneer het winter wordt

De zomer, die kwam en ging
Onschuldige herinnering
Wek me weer wanneer het winter wordt
Vader, jij blijft mij nabij
Maar twintig jaar ging zo voorbij
Wek me weer wanneer het winter wordt
Wek me weer wanneer het winter wordt
Wek me weer wanneer het winter wordt

Brieven aan mama #12 – De stilte

Je hield van de stilte. Als wij naar bed gingen, deed je de radio uit. Ik begreep dat niet. Zoveel mooie liedjes op de wereld en jij wilde alleen maar de stilte horen. Ooit zei ik tegen je dat ik liever blind zou zijn dan doof, omdat ik al die mooie muziek niet wilde missen. En boeken hadden ze ook in braille. Dat begreep jij niet. Je sprak het niet uit, maar ik vermoed dat je het een aantrekkelijk idee vond: al het lawaai van de wereld buitensluiten. Het was maar een fase, een korte zelfs, dat ik dacht dat ik klanken meer zou missen dan kleuren. Nu ik zelf kinderen heb, begrijp ik hoe waardevol de stilte is. Waarom jij niets meer wilde horen nadat je een dag naar ons geluisterd had. Soms als ik ’s avonds buiten zit, na een dag in het lawaai van de kinderen, de stad en het leven, wordt zelfs het fluiten van de vogels en het ruisen van de wind in de boom van de buren me te luid. Dan ga ik naar binnen. Ik zet de radio en de televisie af. En ik luister naar de stilte. Mama, ik lijk steeds meer op jou.