Verjaardagsbrief: drie jaar Martha

DSCF0039

Lieve Martha,

De afgelopen dagen hadden we vaak dit dialoogje.

– Drie jaar! Dat kan toch niet!
– En nu van Thomas, mama.
– Eén jaar! Dat kan toch niet!
– En nu weer van mij.
– Drie jaar!
– En dan moet je ‘Dat kan toch niet!’ zeggen.

Drie jaar geleden werd je geboren. Zoals iedereen dacht ik dat het leven na jouw geboorte zou doorgaan zoals het voorheen ging, maar dan met een kindje erbij. Zoals iedereen moest ik na jouw geboorte hartelijk lachen om die naïviteit. Het leven werd totaal anders op het moment dat je geboren werd. Ik werd jouw mama. Jij werd mijn dochtertje. De wereld hoefde niet groter te zijn dan dat.

Drie jaar.

Vol zelfvertrouwen stap je elke dag jouw klasje binnen. Elke ochtend zeg je aan de juf wie je die avond komt halen. Je gaat in een kringetje met vriendinnetjes staan. Jullie hebben elkaar al veel te vertellen. Wat zou ik graag een vlieg zijn om te horen wat al die kleine meisje elkaar al te vertellen hebben. Terwijl je een heel verhaal vertelt tegen D. leg je Jules in zijn bedje. Wanneer ik je ’s avonds kom ophalen, ren je de klas uit. ‘Mamaaaaaa ’, roep je en je probeert je een weg te banen tussen alle (groot)ouders en kindjes om mij te knuffelen.

In de auto klinkt het: ‘Nee, ik wil niet zomaar thuisblijven. Ik wil altijd naar school gaan, ook op zaterdag en zondag.’

Drie jaar.

Je hebt niet één, maar twee ingebeelde vriendinnetjes. De kabouters Pip en Pop zijn een cadeautje van je bomma. Ze zitten meestal op je schouders. Maar soms komen ze eraf om bijvoorbeeld je lepel vast te houden. ‘Pip moet helpen. Nee, Pop’, zeg je dan.

Voor het slapengaan wil je verhaaltjes horen van Pip en Pop. Soms heb ik niet veel zin om verhaaltjes te verzinnen, omdat ik denk aan wat ik nog allemaal moet opruimen beneden. Maar meestal geef ik toch toe. Het liefst vertel ik over Pip en Pop die naar school gaan. Want vaak kom ik dan dingen te weten over jouw schooldag.
– Na het slapen, mochten Pip en Pop een speelhoek kiezen.
– Nee, na het slapen, mochten we buiten spelen. Ik heb met de step gereden en R. ook.
– Na het buiten spelen, las de juf een verhaaltje voor.
– Nee, vandaag heeft de juf geen verhaaltje verteld.

Drie jaar.

Soms ben je heel creatief met het bedenken van oplossingen.

– Ik heb gesmost.
– Oei, hoe ga je dat oplossen?
– Een chocolade eitje!

Drie jaar

Tegenwoordig zeg je steeds vaker: ‘Ik wil papa hebben.’ Het liefste heb je eigenlijk iedereen om je heen. Je wil wel bij bomma gaan spelen, maar dan moeten wij ook allemaal mee. Ook slapen wil je liever niet alleen. ‘Ik wil op het grote bed liggen’, zeg je, en ‘Jij moet drie minuten bij mij blijven, en ook een halve minuut.’ 

Nog steeds is bomma jouw grootste heldin. ‘Ik wil bomma hebben’, klinkt het hier bijna elke dag. Sommige dagen kan ik niet veel goeds doen. ‘Jij bent stout’, zeg je, en je duwt me weg. ‘Bomma moet mij in bed steken / tanden poetsen / pyjama aandoen.’ Maar wanneer ik wegga, roep je: ‘Nee, ik wil jou bijhouden! Blijf hier!’

En alsof ik nog niet elke dag genoeg smelt van alles wat jij zegt en doet, hoorde ik dit laatst achterin de auto:
‘Mijn mama is Sofie Strubbe en die is heel lief.
Ik vertel dat niet tegen jou, mama. Ik vertel dat tegen Pip en Pop.’

Gelukkige verjaardag, klein wuvetje. Ik zie je graag.

4 gedachten over “Verjaardagsbrief: drie jaar Martha

  1. Eveelien

    Wat lief! Een kleutermeisje in huis is geweldig! Hier gaat het er best gelijkaardig aan toe! Zonder PiP en Pop wel 😊

    Reageren
  2. Pingback: Blogjaar 2016 | Perfect Day for a Picnic

  3. Pingback: De blootheid van de blogger | Perfect Day for a Picnic

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *