Verjaardagsbrief: één jaar Thomas

DSCF0167

Lieve Thomas,

je wordt een jaar. 1 jaar. Reikhalzend heb ik naar dit moment uitgekeken. Na het eerste jaar wordt het gemakkelijker, zei iedereen me. Ze hebben gelijk. Het wordt (een beetje) gemakkelijker.

Je slaapt, om te beginnen. Dat is een recente ontwikkeling. Slapen, dat bleef lang het moeilijkste. Bijna elke avond moest je minstens een uur huilen voor het je lukte om de slaap te vatten. Vechten tegen de slaap. Niet willen dat de dag eindigt. We hebben alles geprobeerd. Soms werkte iets en dan plots weer niet.

Maar nu slaap je. Ik kijk naar je. Je ligt op je buik in je bedje. Poep omhoog, armen in spreidstand over je matras. Dit is mijn bed. Hier slaap ik. En je blijft slapen. De eerste 8 maanden van je leven was het ondenkbaar dat je bleef slapen wanneer wij de kamer binnen kwamen. Nu durf ik je een zoen te geven, zonder bang te moeten zijn dat we weer vertrokken zijn voor een eindeloze nacht.

Thomas, man van mijn leven, wat heb je mijn hart veroverd. Jouw eerste levensjaar was een bitterzoet jaar. Overdrijf ik wanneer ik jouw eerste levensjaar het moeilijkste jaar van mijn leven noem? Ik denk het eerlijk gezegd niet.

Dit jaar heb ik veel gevloekt en heel veel gehuild. Geloof me maar als ik zeg dat ik normaal niet zo ben. Tijdens je eerste levensjaar was ik moe, doodmoe, en heel verdrietig. Ik had niet altijd evenveel geduld als je verdiende. Ik heb vaak gedacht: ocharme dat ventje, dat hij op zo’n moeilijk moment in ons leven is gekomen.

Je hebt het niet aan je hart laten komen en dat is maar goed ook. Immer vrolijk kruip en klim je door de dagen. Je lacht altijd (behalve wanneer je honger hebt). Sinds je geboren bent, zing ik vaak spontaan: ‘klein ventje, klein ventje, de weireld mag vergoan, bluf gie mo stoan’. Het past bij je.

Overleven. Dat heeft je mama gedaan in jouw eerste levensjaar. Maar nu ben je een jaar en kan ik er stilaan écht van genieten. Behalve wanneer je bijna slaapt, hou je niet van knuffelen. Stilzitten wanneer er zoveel te ontdekken valt, neen bedankt. Maar je moet me gedogen. Je mama kan het niet laten om je om de haverklap van de grond op te pakken, kusjes te geven en je buik te kietelen. Lachen dat je dan doet. En allerhande acrobatentoeren uithalen om te ontsnappen.

Ik vrees wel dat mijn moederhart het nog zwaar te verduren zal krijgen met jou. In je eerste levensjaar heb ik al twee keer een wekadvies gekregen. Eén keer toen ik van vermoeidheid met jou in mijn armen een grote buiteling maakte en over het bed tegen de kast knalde. Je had een builtje maar verder niets. De tweede keer toen ze je op de crèche uit je bed lieten donderen en je een val van een meter maakte. Ook die keer had je gelukkig niets. Ik kwam aan op spoed en had het gevoel dat het niet de laatste keer zou zijn dat ik daar met jou zou staan. ‘Ondernemend’, noemen ze je in de crèche. Vinnig, snel, behendig … Je motoriek is zo anders dan die van Martha. Je wil alles kunnen en liefst nu meteen.

Eten, dat doe je zo graag en zo goed. Je eet zowat alles. Je roept luid als je brood op tafel ziet liggen, maar er niet aan kan. Je wijst de dingen aan die je graag wil opeten. Het liefst lust je druiven, framboosjes en banaan.

Wijzen is jouw handelsmerk. Je wijst alles aan wat je wil hebben. Wanneer je bij iemand anders op schoot zit om een fles te drinken, duw je ostentatief je flesje weg en wijs je naar mij. Wanneer er een trein passeert, wijs je ernaar. Wanneer er kerstomaten op tafel staan, wijs je ongeduldig terwijl je luid roept om duidelijk te maken dat het die tomaten zijn die je wilt. Je wijst naar Martha en naar papa, als om te zeggen: jullie zijn van mij! Altijd dat kleine vingertje in de lucht.

Je bent zo blij ’s ochtends wanneer ik jullie kamer binnenkom. Je staat rechtop in je bedje en slaakt een gilletje wanneer ik je kom vertellen dat er weer een nieuwe, boeiende dag begint. Zelf ben ik iets minder enthousiast, om 6 uur ’s morgens, maar mijn terughoudendheid duurt meestal maar zo lang als het duurt om het licht aan te steken, waarop jij begint te niezen. Daarna gaan we naar beneden, waar jij naar hartenlust begint te verkennen en rond te kruipen.

Thomas, toen je grote zus geboren werd, kon ik niet geloven dat je zo’n grote emoties voor twee mensen kon voelen. Nu jij er bent, weet ik wat mijn mama bedoelde toen ze zei dat ze ons allemaal even graag zag. Ik kijk naar je en zie het schoonste ventje van de wereld. Naast het schoonste meisje van de wereld. Ik zie wat mijn mama 28 jaar geleden gezien moet hebben: net zo’n dochtertje, net zo’n zoontje, en een oma die dit niet meer mocht meemaken.

Thomas, je hebt het leven compleet gemaakt.
You’re just too cute to be true, I can’t take my eyes off of you …

Gelukkige verjaardag, klein knaapje. Ik zie je graag.

2 gedachten over “Verjaardagsbrief: één jaar Thomas

  1. Prinses

    Wat ongelooflijk mooi en intens, deze brief (en de andere ook…). Je weet toch dat het alleen maar leuker wordt met die mannekes? Ik vond twee jaar een soort keerpunt, vanaf dan ging het echt makkelijker. Maar zo blij te horen dat jullie vooruitgang boeken. En ook ik heb een klantenkaartje bij de Spoed, met die twee jongens van me. Hoort erbij.

    Reageren
  2. Mrs Brubeck

    Lieve Sofie, wat heb je dit mooi geschreven…ik vind me er helemaal in terug. Als moeder blijf je eeuwig kwetsbaar, je kinderen zijn je alles. En je eigen moeder mis je dan ook ontzettend!
    Liefs!

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *